Biuro Praktyk i Karier Zawodowych

2026-01-20 13:29:12
Wydarzenia

CV nie mówi wszystkiego. Jak udowodnić proaktywną postawę na starcie kariery?

Start zawodowy dla młodych ludzi niemal od razu oznacza rywalizację o miejsca pracy. Według danych Eurostatu w 2024 r. w krajach UE bez pracy pozostawało 11,4% osób poniżej 25. roku życia – nic dziwnego, że próg wejścia bywa wysoki. W takiej sytuacji CV, nawet rozbudowane o studia, kursy i pierwsze staże, jest raczej wstępem niż pełnym obrazem kandydata. Rekruterzy coraz częściej patrzą na sposób działania: podejście do wyzwań, inicjatywę i energię wkładaną w zadania. W praktyce nawet skromniejszy staż pracy nie przekreśla szans – przewagę buduje zaangażowanie, szybkie przyswajanie umiejętności oraz elastyczne reagowanie na zmieniające się sytuacje.

Dokument aplikacyjny jako punkt wyjścia

CV porządkuje dotychczasową ścieżkę edukacyjną i pierwsze doświadczenia, lecz samo w sobie niewiele mówi o tym, jak ktoś odnajdzie się w codziennych obowiązkach. Nieprzypadkowo określenie curriculum vitae odnosi się do przebiegu życia – sugeruje zapis tego, co już się wydarzyło, a nie ocenę przyszłych decyzji i zachowań. Rekruterzy mają świadomość tych ograniczeń, dlatego krótki lub jeszcze nie w pełni rozbudowany życiorys nie zamyka drogi do kolejnych etapów naboru. Największe zainteresowanie budzą osoby, które poza wiedzą formalną pokazują kreatywność, refleks i gotowość do wnoszenia świeżej energii do zespołu.

Z punktu widzenia rekrutera wiele zdradza już sam sposób kontaktu z kandydatem, jeszcze zanim dojdzie do spotkania. Liczy się nie tylko treść odpowiedzi, ale też tempo reakcji, otwartość na ustalenia oraz konsekwencja w komunikacji. To często wystarcza, aby ocenić, czy ktoś traktuje nabór jako rzeczywistą szansę, a nie jedną z wielu wysłanych aplikacji. Taki przebieg procesu podpowiada, że w przyszłej pracy dana osoba będzie zaangażowana, nastawiona na rozwój i gotowa dzielić się pomysłami. Dla firmy to większa pewność, że ma do czynienia z kimś, kto wzmacnia zespół nie tylko kompetencjami, lecz także postawą.

Jedna doba, która potrafi zmienić bieg zdarzeń

W rekrutacji tempo odpowiedzi potrafi powiedzieć o motywacji więcej, niż się wydaje. Rekruterzy prowadzą równolegle wiele procesów i mają w skrzynkach dziesiątki wątków, dlatego zwięzła wiadomość wysłana szybko od razu się wybija i pokazuje szacunek do czasu po obu stronach. Gdy kontakt urywa się na kilka dni, nawet przy późniejszym uprzejmym wyjaśnieniu, łatwo pojawia się cień wątpliwości, czy ta oferta jest traktowana priorytetowo.

Doba nie jest sztywną granicą zapisaną w regulaminie, raczej praktycznym punktem odniesienia w kontakcie z rekruterem. Szybka odpowiedź zwykle idzie w parze z dobrą organizacją i autentycznym zainteresowaniem procesem. Regularne sprawdzanie skrzynki oraz sprawna reakcja pokazują gotowość do kolejnych kroków i ułatwiają płynne ustalanie terminów. Choć wygląda to na drobiazg, w praktyce właśnie takie detale budują przewagę, zwłaszcza gdy wielu kandydatów prezentuje podobny poziom przygotowania.

Dyspozycyjność pod lupą

Jednym z pierwszych elementów, które rekruter potrafi ocenić, jest to, jak przebiega ustalanie terminu rozmowy. W wielu organizacjach oczekuje się, że spotkanie – zdalnie albo w biurze – uda się dopiąć w perspektywie 24-48 godzin od pierwszej wiadomości. To nie przekreśla zajęć na uczelni, pracy czy planów prywatnych, ale sposób, w jaki szuka się rozwiązania, zostaje zauważony. Gdy ze strony kandydata pada konkretna propozycja alternatywnego terminu i widać gotowość do przeorganizowania dnia, rośnie przekonanie, że rekrutacja ma wysoki priorytet, a organizacja czasu pracy nie będzie problemem.

Jeżeli zaproponowany termin nie pasuje, sposób odpowiedzi ma większe znaczenie niż sama odmowa. Zamiast spisywać rozmowę na straty, lepiej od razu przejąć inicjatywę i zaproponować dogodne terminy. Taka postawa skraca ustalenia i pokazuje, że kandydat aktywnie współtworzy proces, a nie tylko reaguje na propozycje.

Przykładowe odpowiedzi mogą wyglądać tak:

„Jutro od 14:00 jestem na uczelni, ale wcześniej – między 9:00 a 12:00 – mogę bez problemu porozmawiać.”
„Do 16:00 mam obowiązki zawodowe, natomiast wieczorem jestem dostępny.”
„Środa odpada, za to w czwartek lub piątek mogę dopasować się do niemal każdej pory.”
„Niestety, mam wtedy spotkanie – ale możemy połączyć się później tego samego dnia albo ustalić termin na kolejny dzień.”

Takie odpowiedzi pokazują motywację, elastyczność i nastawienie na szukanie rozwiązań, a właśnie to rekruterzy szczególnie doceniają u osób rozpoczynających karierę.

Własne projekty jako dowód kompetencji

Gdy w sekcji „Doświadczenie” brakuje znanych marek, warto postawić na inicjatywy własne. Prowadzenie tematycznego bloga, wolontariat czy realizacja hobbystycznych projektów technicznych to czytelny sygnał: ten kandydat sam kreuje swoją zawodową przyszłość. Takie działania pokazują nie tylko umiejętności, ale przede wszystkim determinację i sprawną organizację czasu.

To właśnie w nich najlepiej widać „gen proaktywności”, który dla pracodawcy jest obietnicą, że nowa osoba szybko przejmie odpowiedzialność za zadania. Autorski projekt mówi o potencjale często więcej niż niejeden certyfikat.

Otwartość i mobilność – atut na starcie kariery

Na starcie kariery praca nie zawsze wygląda dokładnie tak, jak w opisie stanowiska sprzed kilku miesięcy. Czasem zmienia się zakres obowiązków, tryb działania, a także miejsce wykonywania zadań. W takiej rzeczywistości przewagę zyskują osoby, które potrafią odnaleźć się w nowych warunkach i nie blokują się na jedną, sztywną wizję rozwoju. Zdolność adaptacji – wskazana w raporcie Światowego Forum Ekonomicznego jako jedna z najważniejszych kompetencji – coraz częściej decyduje o tym, kto radzi sobie w zmieniającym się środowisku pracy.

Elastyczność oznacza dziś nie tylko umiejętność zmiany planów w kalendarzu. Coraz częściej obejmuje zgodę na różne formy współpracy, pracę hybrydową lub zdalną oraz funkcjonowanie w mniej przewidywalnym rytmie dnia. Mobilność ma równie szerokie znaczenie – to nie tylko codzienny dojazd, lecz także gotowość do wyjazdów służbowych, realizowania zadań poza miejscem zamieszkania, a czasem również decyzja o zmianie miasta. Na początku kariery takie wybory przychodzą łatwiej, dlatego właśnie ta gotowość bywa cenionym atutem na rynku pracy.

Kiedy własny samochód otwiera dodatkowe możliwości

Nawet gdy prawo jazdy nie widnieje w ogłoszeniu jako twardy warunek, w praktyce często poszerza pulę dostępnych ofert. W wielu zawodach liczy się możliwość sprawnego przemieszczania się, zwłaszcza poza dużymi ośrodkami lub przy zadaniach wymagających częstych dojazdów. Dostęp do własnego samochodu daje wtedy większą niezależność – ułatwia dotarcie na spotkania, zmniejsza ryzyko problemów logistycznych i pozwala szybciej zareagować, gdy pojawia się konieczność nagłego wyjazdu. To rozwiązanie, które w wielu sytuacjach oszczędza czas i daje większą swobodę planowania dnia.

Decyzja o korzystaniu z własnego samochodu szybko pokazuje, że mobilność ma również swoją cenę. Poza paliwem i serwisem dochodzi obowiązkowe ubezpieczenie OC, które przejmuje finansową odpowiedzialność za szkody wyrządzone innym uczestnikom ruchu. Na wysokość składki wpływa kilka elementów, między innymi wiek i doświadczenie kierowcy, parametry auta oraz miejsce zamieszkania. Przy pierwszym samochodzie lub jeździe autem rodzinnym najlepiej od razu porównać propozycje ubezpieczycieli – może w tym pomóc sprawdzenie wyceny w kalkulatorze OC i przejrzenie dostępnych zniżek. Ma to szczególne znaczenie dla młodych kierowców oraz osób, które posiadają prawo jazdy krócej niż dwa lub trzy lata, ponieważ w tej grupie koszty potrafią być wyższe. Coraz częściej pojawiają się jednak oferty przygotowane z myślą o początkujących, dzięki czemu da się znaleźć wariant mniej obciążający finansowo.

Dlaczego relacje z branży mają znaczenie na starcie kariery?

Obecność na warsztatach, targach pracy, konferencjach czy spotkaniach organizowanych przez środowiska akademickie przynosi więcej niż samą wiedzę merytoryczną. To dobra okazja do rozmów, które nie mają charakteru rozmowy kwalifikacyjnej, a mimo to potrafią zaprocentować w przyszłości. Networking, rozumiany jako świadome rozwijanie sieci kontaktów zawodowych, to potężne narzędzie w rękach każdego, kto dopiero wchodzi na rynek pracy. Dzięki niemu łatwiej dotrzeć do informacji o ofertach niedostępnych w otwartych rekrutacjach, zdobyć rekomendacje, lepiej poznać realia branży i równocześnie pracować nad własnym wizerunkiem zawodowym.

Maksimum korzyści z udziału w wydarzeniach branżowych

Wydarzenia branżowe działają najlepiej wtedy, gdy nie kończą się na byciu „na sali”. Dają szansę na rozmowy i na zostawienie po sobie dobrego wrażenia, ale wymagają przygotowania, żeby nie przegapić najważniejszych okazji.

Zrób szybki research – przejrzyj agendę i sprawdź, jakie firmy będą na miejscu, a potem przygotuj 2-3 pytania do rozmów.
Miej CV pod ręką i przygotuj elevator pitch – krótkie przedstawienie się w kilku zdaniach, z kierunkiem rozwoju, na który stawiasz.
Bądź aktywny na miejscu – nie ograniczaj się do słuchania, podejdź do stoisk, rozmawiaj i zostaw po sobie kontakt.
Rozmawiaj naturalnie – zamiast nachalnej autopromocji pokaż ciekawość projektów, zespołu i realiów pracy.
Wróć do kontaktu po wydarzeniu – odezwij się mailowo lub na LinkedIn, podziękuj i przypomnij kontekst spotkania jednym zdaniem.
Odwołaj się do tego później w rekrutacji – gdy padnie pytanie o aktywność poza studiami, możesz wspomnieć, czego się dowiedziałeś i z kim rozmawiałeś.

Wrażenie, które zostaje na koniec rekrutacji

O wyniku rekrutacji często przesądza konsekwencja w drobnych sprawach – styl kontaktu, podejście do ustaleń, gotowość do wzięcia odpowiedzialności za własne decyzje oraz aktywność poza formalnym minimum. Z takich sygnałów składa się wrażenie osoby, która myśli samodzielnie, potrafi się zorganizować i wnosi do zespołu coś więcej niż odhaczanie zadań. Właśnie tego szukają dziś firmy: współpracowników, z którymi można budować pracę w dłuższej perspektywie, a nie tylko „realizować” zadania na bieżąco.

Źródła:

Artykuł powstał we współpracy z partnerem serwisu.

Autor tekstu: Joanna Ważny